สิ่งที่แสวงหา

เมื่อฉันยังเล็ก ตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึง ป. 3 ฉันถูกส่งไปเป็นนักเรียนประจำในโรงเรียนคริสต์แห่งหนึ่ง ชื่อ โรงเรียนอาเวมารีอา ที่ จ.อุบลราชธานี   

อยู่ที่นี่ ซิสเตอร์ (ครูพี่เลี้ยง) จะสอนให้อธิษฐานกับ "แม่พระ" ทุกวัน...

                                                      (ขอขอบคุณ DMC สำหรับภาพประกอบ และ
                                                                        ขออนุโมทนากับคุณพ่อคุณแม่ของหนูน้อย
                                                                                 ที่พาลูกมาสร้างบุญตั้งแต่เยาว์วัย)

คำอธิษฐานมาตรฐานที่ถูกสอน มี 4 ข้อคือ
... แม่พระขา ขอให้หนูเป็นคนดี 
... ขอให้หนูเรียนหนังสือเก่งๆ 
... ขอให้หนูเป็นคนจดจำ และ
... ขอให้คุณครูทุกคนมีความเพียร...

ซึ่งในทุกครั้ง ฉันจะแอบเติมคำอธิษฐานข้อสุดท้ายเข้าไปอีกข้อหนึ่งเสมอ นั่นคือ... "ขอให้หนูมีความสุข"

แม้จะยังเล็กนัก ไม่ทราบเหตุผลอะไรมากมาย แต่อย่างน้อยก็คงจะพอรับรู้ได้ว่า สิ่งที่ชีวิตเราต้องการมากที่สุดนั้น ไม่มีอะไรเกิน "ความสุข"  ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จะอธิษฐานกับใคร คำอธิษฐานของฉันจึงต้องมี "ความสุข" ด้วยทุกครั้งไป

จนเมื่อโตขึ้น ล่วงกาลผ่านวัยมาอีกเนิ่นนาน จึงได้ทราบว่า แท้จริงแล้ว ความสุขที่แสวงหานั้น มีอยู่ในตัวของเรานี่เอง

อยู่ที่ว่า... เราจะมองข้ามมันไปหรือเปล่า เท่านั้น

ผู้แสวงหา
11 เมษายน 2559 

(บันทึกเรื่องราวในช่วงอายุ 5-8 ขวบ  ระหว่างปี พ.ศ. 2514-2517)